31/03/2019 Wiener Prater

11/10/2019 Uit Door Nathan

Na een bezoekje aan het gezellige Familypark is het tijd om door te gaan met de hoofdreden om Wenen te bezoeken.

Pretparken middenin grote steden, het is iets wat we in de Benelux niet kennen. Dat is jammer, want vorig jaar mocht ik kennismaken met het sfeervolle Tivoli Gardens en veelbelovende trip reports doen mij verlangen een bezoekje te brengen aan Liseberg, Gröna Lund en Blackpool Pleasure Beach. Ook de Oostenrijkse hoofdstad heeft een pretpark middenin het stadscentrum, namelijk Wiener Prater.

Het park is gekend vanwege zijn iconisch reuzenrad – waar ik later op terugkom – en met maar liefst 13 achtbanen is het ook voor pretparkfans een must visit. Toegang tot het park is gratis en het park heeft dan ook een heleboel ingangen. Wij beginnen vooraan het park bij de hoofdingang.

Achter de hoofdingang bevindt zich een groot plein met de eerste attractie, de wellenflug van het park.

Aangezien de toegang tot het park gratis is, bevinden zich hier ook enkele andere toeristische attracties, zoals Madame Tussauds en een Chocolademuseum.

Wij lopen echter verder door het park en komen bij de volgende attractie. Aangezien toegang tot het park gratis is, moet je uiteraard wel betalen per attractie. Zo gaat het in de meeste stadsparken, echter bieden die meestal een unlimited ride bandje aan waarmee je alle attracties kan doen. Dat is in Wiener Prater niet het geval en meteen de grootste ergernis aan het park. Voor elke attractie moet je dus wat euro’s neertikken en in een groot park als dit loopt dat snel op.

Ik doe op voorhand altijd wel wat opzoekwerk als ik naar een pretpark ga. Bijgevolg weet ik meestal al wat mij qua attracties te wachten staat. Wat ik echter niet wist, is dat Wiener Prater de thuishaven is van een achtbaanrestaurant. De meeste pretparkfans zullen dit kennen als Foodloop uit Europa-Park. Ons sprak het in elk geval aan en we besloten dan ook er ’s avonds te gaan eten.

Het concept hier is hetzelfde als in Europa-Park, alleen de uitwerking is minder goed. Het scannen van de kaarten verliep moeilijk, sommigen in ons gezelschap moesten extreem lang wachten op hun eten terwijl dat van anderen er meteen was en als je op de ‘help’ knop duwde gebeurde er helemaal niets. Het eten was overigens wel lekker en dat het restaurant elk half uur vijf minuten lang omgebouwd wordt tot discotheek is heerlijk fout en vind ik stiekem fantastisch. Is het Rollercoaster Restaurant een aanrader? Bwa, de gimmick is leuk, maar als je de veel betere variant in Europa-Park al gedaan hebt, vind ik het hier geen must-do.

We komen aan op een volgend plein, waar de attractie Extasy centraal staat. Een attractie die ik normaal graag zou doen, maar door het gebrek aan een unlimited ride bandje heb ik hem links laten liggen. Ik wilde graag alle achtbaancredits scoren en daarvoor alleen heb je al een behoorlijk budget nodig. Als je daar bovenop nog eens wat flatrides, waterattracties en darkrides wil doen, kom je met €100 niet toe. Dat budget heb ik er simpelweg niet voor over. Er zijn dan ook veel attracties waar ik jammer genoeg niets kan vertellen over het ritverloop.

Oude gondels van een attractie werden gebruikt als zitplek op het plein voor de attractie. Leuk gedaan!

We lopen verder naar de volgende attractie, wat de eerste waterattractie van het park is. Hij zag er leuk uit en de verticale lift is vrij uniek, maar ik heb hem niet gedaan.

Hij ziet er overigens wel best netjes uit op zichzelf, alleen jammer dat het tussen de Weense gebouwen en andere attracties een beetje misstaat.

Vlak naast de waterattractie staat opnieuw een flatride. Een uniek exemplaar dat ik nog nergens gezien had. De kleine gondel slingert heen en weer terwijl de arm aan de molen ronddraait. Daarnaast draait de gondel ook nog eens ondersteboven. Het zag er best de moeite uit, maar ik paste voor deze.

Er tegenover stond nog een kleine droptoren.

En hier staat ook het eerste spookhuis dat we vandaag tegenkomen.

Tijd voor de eerste achtbaan voor vandaag. Volare is gebouwd door Zamperla en staat onder pretparkfans bekend om zijn extreem ruwe ritten. Ik kan niet zeggen dat ik er enorm veel zin in had…

Voor mij was het mijn eerste flying coaster. Toegegeven, een B&M flying was een stuk mooier geweest, maar het draaide nu iets anders uit. Je neemt liggend plaats en na de spiraallift volgt een gek parcours vol vreemde bochten en enkele inversies. Zelfs offride ziet de baan er behoorlijk pijnlijk uit. Zeg nu zelf, die bochten kunnen onmogelijk aangenaam zijn?

Maar om heel eerlijk te zijn: al bij al viel mijn ritje best mee. Het was zeker niet soepel en ik zou het niet snel een tweede keer doen, maar ik heb al in achtbanen gezeten die ik veel erger vind. Zet je schrap tijdens de bochten, dan krijg je soms een tik, maar de inversies vallen goed mee.

Naast Volare staat het ‘normale’ reuzenrad van het park. Men dacht ongetwijfeld: ‘iedereen die de toeristische attractie te duur vind maar wel van het uitzicht wil genieten, kan nog in het gewone reuzenrad gaan.’

Op het plein stonden overigens nog enkele flatrides, waaronder deze breakdance.

En ook de gekke Tagada stond er. Het is een attractie die je regelmatig eens op kermissen ziet, maar ik nog nooit in een pretpark was tegengekomen. Ik vind het maar gekke molens en ga er ook niet snel instappen, al was hij hier best in trek.

Aangezien het nog vroeg in het seizoen was, waren sommige attracties nog niet klaar. Hier staat normaal een jumper, maar de attractie zelf is nergens te bespeuren. Tenzij er in het midden van de structuur gewoon een groot trampolinenet gespannen is natuurlijk…

Er staat ook de tweede botstautobaan van het park.

En de laatste attractie hier is de grote drop toren van het park.

Maar liefst 90 meter hoog is hij. Of toch, dat is wat er beweerd wordt. Bij die kermistorens trek ik dat om eerlijk te zijn altijd een klein beetje in twijfel. Hij is hoe dan ook hoog en ondanks dat ik dit soort attracties erg leuk vind, deed ik ook deze vandaag niet.

We lopen verder richting onze tweede achtbaan en komen aan de volgende darkride van het park. Of toch, dat denk ik. Er staan zo veel kermisdarkrides (voornamelijk spookhuizen) in dit park dat je ze gewoon niet kan bijhouden. Aangezien ik er geen enkele gedaan heb en er ook weinig aandacht aan besteedde, is de kans reëel dat ik er vergeet. Het park heeft ook geen parkplan waarop ik me kan baseren, dus ik vertel gewoon wat over mijn eigen ervaringen en foto’s. Meer dan dat deze ride een best mooie voorgevel heeft kan ik dus niet zeggen.

Dit jaar biedt Wiener Prater ook twee nieuwe attracties. De eerste is deze molen die nog niet klaar was bij mijn bezoek.

En de tweede is een achtbaan, en niet zomaar één. Dit jaar heeft Teststrecke, één van de grootste kermisachtbanen ter wereld, tijdelijk een plekje gekregen in Wiener Prater.

Het gebeurt vaker dat grote kermisachtbanen hier een seizoen staan. Eerder was dat al het geval met Olympia Looping en Höllenblitz. Op zich is dat een goede zaak, want zo heeft Wiener Prater tenminste een zeer degelijke achtbaan in hun aanbod.

Ik moet toegeven, ik had Teststrecke al eens gedaan op een Duitse kermis. Toch deed ik hem hier opnieuw, want het is een geweldige baan. Hij is gebouwd door het legendarische bedrijf Schwarzkopf en zou kunnen omschreven worden als de kleine broer van Olympia Looping. Hij is een stuk kleiner en ook lang niet zo intens, maar wel even soepel. Hij heeft geen originele treinen meer, maar treinen met erg comfortabele beugels waarmee je vastzit aan je buik. Ja, het klinkt gek, maar toch is het zo.

De first drop is heerlijk en de twee loopings erna geven fantastische hangtime. Daarna is het voornamelijk uitrijden, al kan ik enorm genieten van zulke klassieke Schwarzkopf banen. Wiener Prater mag blij zijn dat ze zo een achtbaan kunnen aanbieden, en ik ben heel blij dat ik deze achtbaan op mijn lijstje heb!

Wiener Prater heeft ook enkele racebanen, de eerste ervan stond hier.

Vlakbij stond de volgende flatride, die ook nog niet open was.

En daar vlak naast stond de tweede grote vrijevaltoren van het park, een shot ‘n’ drop tower deze keer.

Het is tijd om nog eens een achtbaan te doen. Dit zou de topper van het park moeten zijn als we de prijzen moeten geloven. Voor deze moeten we maar liefst €6 neertikken, wat het de duurste van het park maakt. Het ergste van al is dat je dat eigenlijk betaalt voor een simpele Vekoma boomerang.

Ook de naam ‘Boomerang’ is weinig creatief en thematisering heeft deze achtbaan al helemaal niet, dus behalve voor de credit moet je deze achtbaan eigenlijk echt niet doen.

Toch is het één van de betere boomerangs die ik al gedaan heb. Hij heeft een nieuw type trein met comfortabele beugels, net dezelfde als Teststrecke. Daarnaast raas je ook door een tunnel en is de baan erg soepel, waardoor het best een leuke rit is.

Vlakbij Boomerang stond nog een spookhuis.

En vlakbij de volgende achtbaan, je raadt het al… nog een spookhuis!

En de volgende achtbaan, dat is Megablitz! Een Vekoma custom family coaster met treinen zoals Revolution en Halvar. Ik had geen hoge verwachtingen, maar uiteindelijk bleek dit de grote verrassing van het park.

De first drop is pittig en de diverse bochten die daarna volgen zijn behoorlijk intens. Het is de enige achtbaan waarvan ik na mijn ritje meteen besloot hem nog eens te doen, mede doordat je tweede rit een stuk minder kost. Het is jammer dat de baan nogal in een uithoek ligt en er niet enorm aantrekkelijk uitziet, want wij waren letterlijk de enige geïnteresseerden, in tegenstelling tot bij veel andere attracties. Voor mij was Megablitz samen met Teststrecke de topper van het park, wat misschien meer zegt over het park dan over deze coaster, want uiteindelijk blijft het een family coaster.

Tegenover Megablitz staat Ejection Seat, ook een attractie die je veel op kermissen tegenkomt. Twee passagiers worden aan elastieken de lucht in gekatapulteerd en maken verschillende salto’s.

Op zich staan er wel een deel toffe flatrides en oude klassiekers in het park, zoals deze glijbaan die de meeste wellicht kennen uit Roller Coaster Tycoon. Het park mist echter gezelligheid.

In het begin van dit verslag zei ik dat Wiener Prater 13 achtbanen heeft. Dat klopt eigenlijk niet helemaal, want ondanks dat RCDB zegt dat dit een achtbaan is, heb ik het met dat gegeven een beetje moeilijk. Ten eerste passen volwassen mensen er niet in, waardoor ik hem dus hoe dan ook niet kan doen. Daarnaast snap ik ook totaal hoe sommige mensen hier een achtbaan in zien. Oordeel gerust zelf.

Ernaast staat de volgende kinderattractie.

We zijn ondertussen aangekomen in het achterste deel van het park, waar niet veel attracties meer staan. Het merendeel van de zaken hier zijn eetgelegenheden of heel kleine kinderattracties.

Toch kan ik ook hier nog een credit scoren, want de kinderachtbaan Race heeft hier zijn plekje gevonden.

Daarnaast was men aan deze kant van het park nog aan het bouwen aan een grote uitkijktoren.

En je kon hier ook een ritje maken op een pony.

We kwamen opnieuw uit op een groot plein, waar de mooie star flyer van het park centraal stond.

Ook de volgende attractie stond hier. Geen idee wat het precies is, maar het ziet eruit als een spookhuis of horrorbeleving. Hij was in elk geval best populair onder de weinige bezoekers van Wiener Prater

De attractie op dit plein die ons echter het meest aanspreekt is Maskerade, een grotendeels indoor spinning coaster van Gerstlauer.

Van de buitenkant ziet deze achtbaan in carnavaleske stijl er best leuk uit. Dat vermoeden wordt bevestigd tijdens ons ritje. Het baanverloop is afwisselend en op sommige plekken best intens. Op bepaalde punten waren we behoorlijk aan het spinnen. Ook voor de toffe thematisering is er nog een beetje plaats. Ja, Maskerade is één van de leukere achtbanen die ik vandaag gedaan heb.

We gaan op zoek naar de volgende achtbaan en komen nog langs diverse attracties, zoals dit lachhuis.

Ook stonden ook nog twee darkrides, een spookhuis met de naam Jack The Ripper en deze lelijk ogende darkride.

De collectie attracties werd aangevuld met diverse betaalspelletjes, eetgelegenheden en attracties voor kinderen.

We gaan verder met wat voor ons vandaag interessant is, namelijk de achtbanen. Eentje waar ik behoorlijk hard naar uitkeek was Hochschaubahn, een houten achtbaan uit het jaar 1950.

We hebben een tijdje moeten zoeken voor we hem gevonden hadden, want hij staat redelijk buiten de rest van het park gedrukt. Met de hulp van Google vonden we hem uiteindelijk wel, verstopt in de rotsen.

Het is één van de weinige achtbanen ter wereld met nog een brakeman aan boord, iemand die elke rit opnieuw de trein manueel afremt. Eerder deed ik al zo een exemplaar in het Deense Tivoli Gardens en dat beviel me enorm. De rit was soepel en zat boordevol airtime. Is dat met deze dan ook het geval? Helaas… Ondanks dat deze versie bijna 50 jaren jonger is, gaat deze door het leven als één van de saaiste achtbanen die ik al deed. Snelheid zit hier nauwelijks in.

Helaas geen topper hier, snel door naar de volgende achtbaan. Onderweg passeren we onder andere deze familieattractie.

Er waren ook tal van restaurants, betaalspelletjes en lunaparken.

Ook dit gigantische fun house stond er. Altijd leuk om eens te doen, maar vandaag laat ik ook deze aan me voorbijgaan.

We komen aan bij de volgende achtbaan, een wilde muis met de creatieve naam Wilde Maus.

Deze is gebouwd door Maurer en het exemplaar in Drievliet en eentje op de kermis leerde mij al dat die extreem slecht zijn. Dit is gelukkig nog de betere van de drie die ik al gedaan heb, maar een leuke baan is het niet. Sowieso is een wilde muis ondertussen al niet meer heel bijzonder, maar ach, de credit is binnen.

Vlak tegenover de coaster stond de inmiddels derde botsautobaan van het park. Het park lijkt zich niet echt aan te trekken dat er diverse zaken dubbel staan.

Dat is ook weer te zien bij de volgende attractie, welke alweer een fun house is. De grotere versie staat nog geen 50 meter verder.

Het park heeft ook een grote glijbaan.

Black Mamba is de volgende attractie die we tegenkomen. Oh, wat zou het toch geweldig zijn als dat een B&M inverted was. Helaas, het is soort booster met een extra beweging.

Op zich is het wellicht een heel toffe attractie, maar ik kruip er vandaag toch niet in.

Ernaast stond nog deze molen.

En er stond ook het laatste spookhuis dat we vandaag tegenkomen. Mijn gezelschap besloot uit de hele collectie toch één exemplaar te doen en koos dit uit. Als ik hen mag geloven, was het een erg goed spookhuis.

Staan er nog meer achtbanen in Wiener Prater? Oh ja hoor. De volgende is Der Zug des Manitu, een heel kleine coaster die goed verstopt zit in een gebouw. Bijzonder is hij niet, maar voor de teller telt hij wel gewoon mee.

Nog meer coasters, maar ook nog meer flatrides. Sombrero is een attractietype dat de meesten zullen kennen uit Walibi Holland, al draaide hij hier een stuk beter door.

Tegenover de gekke sombreromolen staat een gigantisch gebouw met een indrukwekkende voorgevel. Zonder een idee te hebben wat het was, ging mijn gezelschap een kijkje nemen.

Ik liet het aan mij voorbijgaan, en heb blijkbaar niet veel gemist. Langs de buitenkant ziet het er een stuk indrukwekkender uit dan binnenin, waar een tegenvallende walkthrough met wat effecten zit.

Zoals ik al enkele keren zei, zijn vandaag niet alle attracties open. Dat geldt helaas ook voor de volgende, misschien wel de enige flat ride die ik zou gedaan hebben moest hij open zijn. Joker is een groot vliegend tapijt, een attractietype dat ik al lang eens wil doen, maar helaas nog nooit de kans gekregen heb.

Wat gelukkig wel open is, is de volgende achtbaan. Insider is helaas geen B&M coaster zoals de track op de gevels van het gebouw, maar wel een indoor spinning coaster. Hij is gebouwd door Maurer en heeft de standaard lay-out die we kennen van onder andere Reverchon en Zamperla.

Ook Maurer heeft dus enkele exemplaren van deze lay-out gemaakt en die was erg aangenaam. Niet alleen was de coaster soepel, de technomuziek en tal van licht- en lasereffecten maakten Insider een verborgen toppertje.

Een klein zijstraatje brengt ons naar het laatste stukje van het park. Hier staan nog enkele attracties, waarvan de eerste alweer een achtbaan is. Alweer een spinning coaster. Alweer een wilde muis lay-out.

Jaja, het is inmiddels de derde wild mouse en de derde spinning coaster! Toegegeven, ze zijn wel allemaal een beetje verschillend, maar het blijven drie dezelfde types in één park. Dizzy Mouse is een model van Reverchon en biedt op zich een leuke rit, maar als achtbaanfan heb je dit ongetwijfeld al diverse malen gedaan.

Aan deze kant staat ook de log flume van het park. Aquagaudi was niet open door het koude weer, maar het zag er best een leuke baan uit. Hij heeft maar liefst drie drops waarvan één gevolgd wordt door een kleine airtimeheuvel.

Zoals je op vorige foto’s al kon zien, staat er helemaal achterin geduwd nog een achtbaan, het laatste exemplaar voor vandaag. Super 8er Bahn is een best grote baan die gebouwd door Pinfari, een Italiaanse bouwer die vooral bekendstaat om de big apples.

En ze waren beter bij dat ontwerp gebleven, want deze baan is ronduit slecht. Hij is ruw, de lay-out is saai en het geheel voelt enorm bagger aan. Ik vind het zelfs verwonderlijk dat dit ding nog mag blijven rechtstaan.

Helemaal achterin ligt nog een minigolfbaan.

En ten slotte ligt er ook nog de allerlaatste attractie van het park, en dat is tevens de attractie waar het park en zelfs de hele stad om gekend zijn. Het grote Wiener Riesenrad is een waar icoon, en het zou zonde zijn om een ritje links te laten liggen, toch?

Toegegeven, een ritje op dit reuzenrad is een beetje duurder dan op een ander reuzenrad. Ik zie echter al behoorlijk weinig toeristische zaken op mijn pretparkreizen, dus dit beetje toerisme wil ik dan wel meepikken.

Het reuzenrad werd in 1897 gebouwd en met zijn 65 meter hoogte was het gedurende velen jaren het hoogste reuzenrad ter wereld. Vandaag is het voornamelijk een iconische constructie, al heb je bovenin wel een adembenemend uitzicht over de stad.

En natuurlijk ook over het park. Driemaal raden aan welke kant van de gondel ik het meest gestaan heb.

Ook leuk is dat er beneden, voor je instapt in het reuzenrad, enkele maquettes staan van enkele oude attracties, waaronder het reuzenrad.

Al bij al is het natuurlijk geen extreem bijzondere ervaring, maar het is wel leuk om het gedaan te hebben.

Onze dag in Wiener Prater zit erop en om heel eerlijk te zijn is deze plek me niet enorm bevallen. Nog nooit gaf ik zoveel geld uit op één dag pretpark als vandaag en tevens nog nooit had ik het gevoel dat ik zo weinig gedaan had in een pretpark. Het gemis van een bandje waarmee je alles kan doen is groot en het is ook jammer dat ik zoveel attracties niet gedaan heb, maar anders wordt het gewoon onbetaalbaar. Het voelt voor mij dan ook een stuk meer aan als een kermis, maar dan zonder de toffe sfeer die je in veel steden wel hebt.

Desondanks raad ik een bezoekje niet af. Het is een best groot park en voor achtbaanfans staan er maar liefst 13 coasters. Als pretparkfan moet je er dan ook eens geweest zijn. Zet het echter alstublieft niet bovenaan je bucketlist en verwacht ook geen park dat zich meet aan de Europese top, want dan zal je zwaar teleurgesteld worden. Moet je er meteen voor naar Wenen? Neen, absoluut niet. Ben je in de buurt? Spring dan wel eens binnen, toegang is toch gratis! Als je echter een tof en betaalbaar dagje pretpark wil, kan je beter een beetje verder doorrijden naar Familypark. Wellicht stap ik ooit wel terug op het vliegtuig naar Oostenrijk, maar het zal toch niet snel zijn. Tschüss!