13/04/2018 Phantasialand

27/05/2018 Uit Door Nathan

Een vrije dag, geen vakantie in Duitsland, een stralende zon en slechts één keer betalen om twee keer naar binnen te mogen. Hoeveel redenen heb je nodig om een pretpark te bezoeken? En wat voor één! Phantasialand is één van mijn favoriete parken waar ik zeker elk jaar kom. Nadat ik vorig jaar geen reportage geschreven had, trok ik er vandaag met mijn camera op uit om te kijken wat er de afgelopen twee jaren allemaal veranderd is.

Via de redelijk sfeerloze ingang van het themagebied Mystery kwamen we het park binnen. Na enkele meters stonden we dan ook meteen in het gezellige dorpje Klugheim. De attracties waren nog niet open. Het park zelf opent namelijk een uur vroeger, zodat het volk zich al kan verspreiden. De keuze om welke attractie we eerst zouden doen, was niet enorm moeilijk. Er stond al een behoorlijke mensenmassa voor de ingang van Taron, maar voor de single riders line stond nog bijna niemand.

Wat een fenomenaal goede baan is dit toch. Zelfs na een rit of 20 blijft die baan mij keer op keer verrassen. De eerste lancering is zeer pittig en het leuke bochtenwerk dat je daarna krijgt is nog maar een voorproefje van wat de baan echt in zijn mars heeft. Bij de tweede – tevens zeer krachtige – lancering schiet je de hoogte in en volgt de ene na de andere scherpe bocht elkaar op. Terwijl word je verschillende keren uit je stoel geslingerd.

Dankzij de heupbeugels en het feit dat je benen los hangen, heb je een heel vrij gevoel.

Het is verder één van de weinige achtbanen die ik frontseat beter vind dan backseat. Als je dus de keuze hebt en de front seat wachtrij is niet te lang, zeker niet twijfelen.

Later op de dag kwam ik terug en zag ik tot mijn grote verbazing dat de single riders line dicht was. Ik vroeg even info bij de medewerker aan de ingang en hij vertelde me dat er te veel mensen in de single riders line stonden. Wacht, wat? De gewone wachtrij was 45 minuten, maar de single riders line stond wel heel vol. Het zou me inderdaad niet verwonderen moest je daar veel langer in staan. En ik moet eerlijk toegeven, het is niet de eerste keer dat ik dit zie. Sluit dus bij Taron niet zomaar aan in de single riders line, maar kijk eerst of je niet beter de gewone wachtrij neemt.

Taron is ongetwijfeld de topper van Klugheim – en ook de topper van het park – maar toch heeft het sfeervolle dorpje nog zoveel meer te bieden. Denk bijvoorbeeld aan enkele eetgelegenheden en zelfs de toiletten, die tot in detail uitgewerkt zijn. Klugheim is ook de perfecte plaats om je even neer te zetten en te genieten van alles om je heen. De imposante rotsen, de prachtige muziek en andere geluiden van het themagebied en natuurlijk de achtbanen die af en toe eens voorbijrazen.

Ja, achtbanen, want Phantasialand is er effectief in geslaagd om op zo een kleine oppervlakte niet alleen een topbaan neer te zeggen, maar ook voor de iets minder grote durvers is er wat te beleven. Raik is een familiy boomerang coaster van Vekoma.

Het is naar mijn mening één van de beste opties die je kan kiezen als je een familieachtbaan aan je aanbod wil toevoegen. Ook over deze attractie valt er weinig negatief te zeggen. De achtbaan heeft een leuke rit, is erg soepel en bovendien ook fenomenaal gethematiseerd.

Het is geen hele lange rit, maar er zit toch redelijk wat pit in voor een family coaster.

We verlieten Klugheim en trokken verder het park in. Ik moet toch toegeven dat ik echt verliefd ben geworden op de nieuwste zone. Hopelijk weet Phantasialand ons met de volgende nieuwigheid even hard omver te blazen.

Waar vroeger de weg tussen China en Klugheim nog afgesloten was met een houten poort, is deze inmiddels open. Het park heeft dan ook gewerkt aan de decoraties om het plaatje te laten kloppen.

Behalve Klugheim heeft themagebied Mystery nog twee andere attracties te bieden. De eerste is River Quest, een unieke rapid river. De ingang van deze attractie ligt echter nogal afgelegen en grenst recht aan themagebied China. Met de komst van Klugheim heeft men in zowel 2016 als 2017 River Quest onder handen genomen. Er werd ook een nieuwe ingang voor de attractie gemaakt, die zich op de nieuwe weg tussen China en Klugheim bevindt. Deze is echter nog niet in gebruik.

Voorlopig betreedt je deze attractie nog altijd langs de oorspronkelijke ingang. De wachtrij bevindt zich voor een groot deel onder de attractie, in de mysterieuze kelders. Hier is niet erg veel veranderd. De rit begint met een klein bochtje, waar al meteen vernieuwingen op te merken zijn. Het past nu veel beter bij de stijl van Klugheim.

Daarna ga je een lift in, die je tot op grote hoogte takelt. Ook hier ziet het er stukken beter uit dan vroeger.

Eenmaal je boven bent volgt een grote drop, die enorm nat is. Niet veel later volgt een draaikolk bovenop het dak, met daarna opnieuw een drop, waar je terug enorm nat kan worden (als je dat nog niet was). Je vaart een klein stukje verder en daarna volgt de derde drop, waarvan je waarschijnlijk niet verwonderd bent als ik zeg dat je ook hier goed nat kan worden. Koud weer? Sla deze dan gerust over! Bij warm weer is het echter wel een aanrader, al zal je dan waarschijnlijk wel een behoorlijke wachttijd moeten doorstaan.

De laatste attractie in dit gebied is Mystery Castle, een indoor vrijevaltoren. De wachtrij is prachtig en als je geluk hebt zitten er zelfs acteurs in, zoals vandaag.

Op het einde van de wachtrij kan je zowel naar links als naar rechts. Aan beide kanten bevindt zich nog één ruimte voor je de attractie in mag. Soms is de linkerkant open en soms de rechterkant. Vandaag was het zelfs zo dat ’s morgens de ene kant open was en in de namiddag de andere. Geen idee wat de logica erachter is.

Daarna kan je instappen in de attractie. Je wordt enkele keren omhoog geschoten en valt vervolgens opnieuw naar beneden. Bovenaan bevinden zich enkele lichteffecten. Opvallend is verder dat deze een kort en een lang ritprogramma heeft. Het korte is wel aan de heel korte kant en het lange is dan weer erg goed. Toen ik vandaag echter ’s morgens naar de attractie ging, draaide men de korte rit. In de namiddag was het de lange rit. Dus een kleine tip, als je een optimale beleving wil hebben, doe je deze attractie beter in de namiddag.

En als je uit de attractie komt, ben je aan de totaal andere kant, waar het groen is en er rustige muziek klinkt. Heerlijk plekje om even te relaxen.

We begeven ons naar het volgende themagebied, dat China Town is. In dit gebied vind je één van de twee grote hotels van het park, enkele eetgelegenheden en een show op een centraal podium. Daarnaast bevinden zich er ook twee attracties. De eerste is een madhouse, die ik nog nooit eerder gedaan had. Vandaag besloot ik deze dan toch maar eens te doen.

Als eerst is er een voorshow. Deze is best leuk gedaan, maar het duurde een beetje te lang voor mij.

Ook de hoofdshow is naar Phantasialand-normen niet geweldig. Het is wel best leuk, maar het is zeker niet de beste madhouse die ik al gedaan heb.

Daarnaast bevindt er zich ook een darkride in China Town. Geister Rikscha is het spookhuis van het park. Je kan duidelijk zien dat de attractie al erg oud is en eigenlijk stilaan aan vervanging toe is. Toch ben ik ervan overtuigd dat er een andere darkride is die daar nog meer om smeekt. Best opvallend dat zo een mooi gethematiseerd park eigenlijk niet zo een heel sterke darkrides heeft.

We komen aan in het derde themagebied van het park, Mexico. De eerste attractie, die meteen opvalt als je langs deze kant het gebied binnenkomt, is Colorado Adventure, de Vekoma mijntrein van het park.

Om deze te kunnen doen, moet je echter helemaal omlopen, naar een vrij afgelegen stukje. Dit is naar mijn idee toch iets dat Phantasialand eens moet aanpakken. De structuur aan deze kant van het gebied is redelijk ver te zoeken.

Colorado Adventure zelf blijft natuurlijk wel een topper in zijn soort. Het is ondertussen niet meer de soepelste, maar het is en blijft een ideale familieachtbaan. Hij heeft drie lifthills en is daardoor een erg lange baan. Hij blijft ook boeiend dankzij zijn afwisseling. Snelle stukken, tragere stukken, door de rotsen, terug naar buiten, door een loods. Ook is er interactie met de bezoekers van de naastgelegen log flume Chiapas. Al dit soort zaken maken de baan erg leuk.

Neem daarbij dat, zelfs op drukke dagen, de wachttijd bij deze attractie redelijk minimaal blijft door zijn hoge capaciteit. Zeker een must-do tijdens een dagje Phantasialand.

In dit deel van Mexico bevindt zich overigens nog een grote showarena en Tikal, twee kleine droptorens.

Van deze kant van Mexico loop je zo in Deep in Africa, de thuisbasis van één van de topattracties van het park.

En die thuisbasis heeft afgelopen winter een grondige opknapbeurt gekregen. Het grote merendeel van de rotsen in Deep In Africa is vervangen door rotsen die gemaakt zijn door Universal Rocks. Het is een grote vooruitgang, want het ziet er nu een stuk realistischer uit.

Na twaalf jaren straalt het gebied weer als nooit tevoren.

En de achtbaan Black Mamba, die overal onder, over en door raast, maakt het plaatje compleet. Deze blijft na twaalf jaren nog steeds even goed.

De achtbaan is gebouwd door B&M en is van het type inverted coaster. Hij bevat vier inversies, verschillende scherpe bochten en is eigenlijk best wel intens. Je hebt ook het gevoel dat je erg snel gaat, omdat je overal rakelings langs raast.

Ook al heeft Phantasialand inmiddels Taron in het park, Black Mamba blijft een topachtbaan. Ik geniet keer op keer weer van een ritje in deze baan.

Van Black Mamba liepen we door naar Talocan, die opnieuw in de Mexico-zone ligt. Het gebied bestaat een beetje uit twee gedeeltes, het gebied waar we daarnet al geweest waren en het deel waar we nu aankomen, met Talocan en Chiapas. Het tweede deel is het nieuwste en ook veruit het mooiste. De theming in het eerste deel is duidelijk een stuk goedkoper, al is dat deel ook al heel wat jaren ouder. Toch hoop ik dat ze het deel met Colorado Adventure in de toekomst eens aanpakken en er terug meer één themazone van maken.

We gaan dan maar over naar Talocan, de topspin van Phantasialand. Het park beschikt echt over een gave waarmee ze van een vrij gewone attractie een uniek meesterwerk kunnen maken. Talocan is daar een perfect voorbeeld van.

De attractie staat ten eerste al helemaal ingebouwd in een grote ruïne. Daarnaast heeft hij ook een eigen achtergrondverhaal, prachtige muziek, fonteinen en spectaculaire vuureffecten.

Neem daarbij dat de rit ook nog eens fenomenaal goed is, en je hebt één van de beste flatrides van heel pretparkland. Het is een waar spektakel voor zowel de inzittenden als de omstaanders. Phantasialand heeft dan ook gezorgd voor een groot uitkijkplatform, dat altijd goed vol staat.

Als je uit Talocan komt, is de volgende attractie niet meer ver. Toch heeft deze kant van Mexico nog meer te bieden. Ik vind het één van de leukste stukjes in Phantasialand. Overal is het mooi afgewerkt en hangt er een heel erg vrolijke sfeer. Bovendien heb je op sommige plaatsen ook prachtige uitzichten op diverse attracties in het park.

In het vrolijke Mexico heb je ook diverse sluipweggetjes die je naar verborgen plaatsen leiden. Het gebied ligt dan ook heel centraal en staat in verbinding met maar liefst vier van de vijf andere themagebieden. Neem daarbij dat Phantasialand met behoorlijke hoogteverschillen moet werken en ook een heel beperkte oppervlakte heeft. Mexico is best een ingewikkeld themagebied en het is niet uitzonderlijk als je er af en toe even je weg niet vindt. Heel erg vind ik dat echter niet, want het is echt iets kenmerkend voor dit park.

We besluiten dan maar een ritje te maken in Chiapas. Om te beginnen is de ingang van de attractie onlangs vernieuwd. Op deze manier is het een stuk duidelijker.

Verder heeft de attractie er bij ons bezoek een halve dag uit gelegen, waardoor het er vrij druk was. Het wachttijdbord gaf maar liefst 40 minuten aan. Een ideale oplossing was de single riders wachtrij, die ik vroeger vaker gebruikte als het druk was. Hij bevond zich toen links van de gewone ingang, samen met de quick pass wachtrij. Toen ik echter vandaag ging kijken, zag ik nergens meer een single riders wachtrij aangeduid staan, enkel de quick pass wachtrij. Ik besloot toch even die rij in te wandelen en zag daarna dat de single riders line wel degelijk nog open was. Bijgevolg zat ik meteen in de attractie.

Chiapas is de log flume en tevens één van de toppers van Phantasialand. Het is ook één van de meest complete attractie-ervaringen die ik ooit gedaan heb. De rit is met zijn drie drops, waarvan één achteruit, alvast erg goed. De laatste drop is trouwens ook de steilste ter wereld op een log flume. Er zit voldoende afwisseling in de rit en je verandert zowel op een draaischijf als zijwaarts van richting. Ook de boten vind ik erg mooi, alleen de heupbeugels zijn nogal onhandig.

En dan is er natuurlijk nog de theming, die gewoonweg fenomenaal is. Het is ongelofelijk hoe gedetailleerd Phantasialand hier te werk ging. De muziek zorgt ervoor dat het plaatje compleet is. Dit moet wel de beste log flume in het Europese pretparkland zijn.

Na Chiapas lopen we een grote trap op die ons naar Berlin brengt, het themagebied met de grote ingang van het park. Toch kom je hier normaal niet binnen, aangezien ze langs deze kant van het park nauwelijks parkeermogelijkheden hebben. Voor de rest bevinden zich hier enkele rustige attracties, zoals de grote, klassieke Pferdekarussell.

Voor de kinderen zijn er ook vliegtuigjes.

En tot slot een klein reuzenrad. Allemaal netjes in thema gestoken.

Phantasialand heeft ook een main street. Die verbindt de grote ingang en bijhorende attracties met de Kaiserplatz, het tweede deel van Berlin. In de main street bevindt zich onder andere een theater en enkele eetgelegenheden. Opvallend, Phantasialand heeft een gebouw uit hun main street gesloopt. Vermoedelijk wordt dit een doorgang naar het nieuwe themagebied Rookburgh, dat momenteel in aanbouw is. Later meer daarover.

Ten slotte bevindt zich in de main street nog een attractie, namelijk Das Verrückte Hotel Tartüff.

Grof gezegd is het niet meer dan een typische fun house van op de kermis. Phantasialand is er echter wederom in geslaagd om deze attractie uniek en erg leuk te maken. Je wordt eerst in een lift gestoken waar je een korte video te zien krijgt. De directeur van het hotel overloopt enkele regels en sluit af met het feit dat hij zijn verstand hier al jarenlang verloren is.

De deuren aan de andere kant van de lift gaan open en je kan het hotel betreden. Het zijn de klassieke elementen van een fun house die erin verwerkt zitten. Overigens zijn er heel wat kamers die schuin of op zijn kop staan, zo hangt bijvoorbeeld het toilet aan het plafond. De gekke muziek in het hotel klinkt erg leuk en als je geluk hebt lopen er ook nog eens acteurs rond.

Een beetje verder zit er ook een spiegeldoolhof in. Eindigen doe je met een lange glijbaan.

En zo waren we aangekomen op de Kaiserplatz, het grootste plein van Phantasialand. Het eerste wat we hier deden, is ons toegangsticket inwisselen voor een nieuw exemplaar. Zoals reeds vermeld is er momenteel een actie waarbij je slechts één keer moet betalen om tweemaal binnen te mogen. Dat doet Phantasialand elk jaar in het voorjaar.

Midden op het plein bevindt zich de Wellenflug.

Het mooiste exemplaar dat ik ooit gezien heb. Phantasialand weet zelfs relatief kleine opvulattracties prachtig af te werken.

Er bevindt zich ook nog een 4D-theater in dit gebied. Leuke film, maar hij speelt er al enorm lang. Ook de link tussen piraten en Berlijn ontgaat me volledig. Deze is eigenlijk dringend eens aan vervanging toe.

De laatste en grootste attractie op dit plein is Maus Au Chocolat, een interactieve darkride. Het is qua oppervlakte een best kleine attractie en hij is ook relatief goedkoop, al heeft Phantasialand dat prima weten te verbergen. Om te beginnen is de wachtrij fantastisch. Hij is erg lang, maar ook wel heel mooi aangekleed. De geureffecten zijn er bovendien heerlijk.

Je zit met vier personen rug tegen rug in een karretje, met elk een slagroomspuit voor je. Je krijgt ook een 3D-bril mee. Het treintje vertrekt en na een bochtje sta je terug stil voor een groot scherm. Een (fake) deur gaat open en je kan met je slagroomspuit op muizen schieten om zo veel mogelijk punten te verzamelen. Zo volgen er ongeveer zeven scènes die redelijk gelijkaardig zijn, met telkens een heel klein stukje darkride tussen.

Het is een vrij goedkope attractie, omdat hij voornamelijk gebruik maakt van schermen. Toch heeft Phantasialand behoorlijk veel thema toegevoegd en ook in de wachtrij is het erg mooi. Eerder zei ik al dat Phantasialand geen enorm sterke darkrides heeft, maar dit is toch veruit de beste van de drie.

Toen we uit de attractie kwamen, zagen we ook de eerste track van F.L.Y., de nieuwe flying coaster die Phantasialand volgend jaar opent.

We betreden het laatste themagebied van Phantasialand, Fantasy. Bij binnenkomst staan hier enkele kinderattracties.

Ook de typische kikkertjes waren aanwezig.

Opvallend hoe ook hier alles prima gethematiseerd is.

Ten slotte bevindt zich er ook een kleine waterspeeltuin.

Verder zien we hier ook de aankondiging van Rookburg, het themagebied dat momenteel in aanbouw is. In het themagebied zal zich (onder andere?) F.L.Y. bevinden, de eerste gelanceerde flying coaster ter wereld. Verder wordt het ook de langste flying coaster ter wereld. Het thema lijkt richting steampunk te gaan. Een openingsdatum is er nog niet, hoewel het vrij zeker is dat dit in de loop van 2019 zal zijn.

Behalve deze aankondiging, en die ene inversie van daarstraks, was er niet veel te zien. Het is wel een gigantische bouwput en ik ben heel benieuwd wat Phantasialand er allemaal mee van plan is.

We betreden Wuze Town, een indoorstukje in themagebied Fantasy. Hier staan nog enkele attracties bij elkaar.

De eerste is de Tittle Tattle Tree, een unieke Vekoma-attractie. Je staat met maximum enkele personen recht in een bakje en gaat een aantal keren op en neer. Erg bijzonder is het niet, maar best wel leuk om eens mee te pikken. Je hebt bovendien een mooi uitzicht op de Winja’s.

Dat is dan ook meteen de volgende attractie hier. Winja’s Fear & Force zijn twee spinning coasters van Maurer Söhne die boordevol leuke en unieke elementen zitten.

Wuze Town was één van de eerste zaken in Phantasialand waar men heel hard is beginnen inspelen op thema en dat merk je. Het ziet er bijna overal schitterend uit, maar de wachtrij van de Winja’s is een hel. Het is er enorm warm en muf. Helemaal niet leuk om in aan te schuiven, zeker niet als het buiten warm is.

En hoewel ik de baan zelf meestal heel erg leuk vind, liep het ook hier mis. We schoven aan bij Winja’s Force en toen ik instapte, zag ik hoe het fout ging. De rit begint met een verticale lift, maar deze ging nauwelijks omhoog toen het bakje voor ons (met enkele leden van onze groep) erin stond. Na een paar meter bleef de lift telkens steken. Na enkele keren omhoog en omlaag te gaan, werden de inzittenden geëvacueerd en mochten ze instappen in Winja’s Fear.

Wij werden echter niet geëvacueerd, maar gewoon de lift ingestuurd. Ook hier gingen we een aantal keren slechts enkele meters omhoog en bleven we vastzitten. Na een poging of vijf lukte het en tilde de lift ons tot boven. Echter werden we daar niet gelost, maar bleven we stilstaan. Daar hang je dan, te kijken naar de afdaling… Na een vijftal minuten werden we naar beneden gehaald en vervolgens opnieuw naar boven gestuurd. Deze keer ging het gelukkig wel goed.

Overigens zijn het twee heel leuke banen. Er zitten veel verschillende elementen in die zorgen voor een leuke rit met veel afwisseling. Ook technisch is het best een ingewikkelde attractie. Allereerst de lift, maar een beetje verder zitten er ook stukken rails die kantelen en op het einde nog een drop track. De twee banen lijken veel op elkaar, maar mijn voorkeur gaat naar Winja’s Fear. Deze heeft in het begin grote heuvel, bevat ook een schuin gebankte bocht en het donker stukje op het einde is langer.

Al bij al een twee heel erg leuke achtbanen die ik vandaag meerdere keren gedaan heb. Dat ik even ben blijven vastzitten, vind ik op zich niet heel erg. Het is een unieke ervaring en je ziet delen van de attractie ook eens met de werkverlichting aan. Mijn gezelschap (niet-pretparkfans) hadden er iets minder plezier in en konden er niet mee lachen dat ze ons na verschillende pogingen en vijf minuten vast hangen nogmaals naar boven stuurden. Daarop vond ik het ook vreemd dat we niets aangeboden kregen ter compensatie. In de meeste parken krijg je in zulke omstandigheden bijvoorbeeld een pas om een wachtrij voor te steken of op zijn minst excuses. Dat ontbrak hier volledig. Hiermee bewijst Phantasialand voor mij nogmaals dat ze één gigantisch werkpunt hebben: service en klantvriendelijkheid.

We begeven ons naar de bovenste verdieping van Wuze Town, waar nog enkele kinderattracties bij elkaar staan.

Er staat een kleine koffietasmolen, een kleine vrijevaltoren en botsautootjes. Verder staan er nog enkele niet-mechanische attracties, zoals een ballenbak en een springkasteel. Er speelt zich ook een kindershow af.

Het is er nog groter dan ik dacht. De laatste keer dat ik hier was, heb ik de helft blijkbaar niet gezien. Je hebt ook een mooi uitzicht op een stuk van Winja’s Fear & Force.

We gaan het gebouw buiten en komen meteen aan het volgende, waar zich opnieuw twee indoorattracties bevinden. Phantasialand zit hier vrij dicht tegen de buurtbewoners, dus kan hier geen attracties zetten die te veel lawaai maken. De eerste attractie hier is Hollywood Tour, de derde en laatste darkride van het park. Naar mijn idee ook de minst goede, en dat is exact de reden dat ik hem vandaag niet gedaan heb.

Meestal doe ik hem wel één keer, vaak met de reden dat het altijd de laatste keer kan zijn. Echter duurt de rit langer dan tien minuten en is er niet eens heel veel boeiends te zien. Je vaart in een bootje langs diverse scènes van typische Hollywoodfilms. Het zijn niet meer de nieuwste films en de scènes zelf zijn ook heel ouderwets in hun uitwerking. De rit verveelt daarom vrij snel. Als je ziet wat voor meesterwerken Phantasialand tegenwoordig uit de grond stampt, is het eigenlijk bijna beschamend dat deze attractie er nog altijd staat.

Hollywood Tour bevindt zich op de onderste verdieping van het gebouw. Temple of The Night Hawk ligt erboven. Het is de langste overdekte achtbaan ter wereld en hij is gebouwd door Vekoma. Daarmee is dan ook alles gezegd. De rit heeft drie lifthills, maar bestaat verder uit wat oninteressant bochtenwerk en kleine drops. Daarbovenop is de rit ook bijna volledig donker, enkel op de eerste lifthill en bij de laatste remmen zie je wat lichteffecten. Ik geniet stiekem wel van een ritje, omdat het zo rustig en ontspannen is. Bovendien staat er nooit een echte wachtrij en is de muziek best leuk. Maar hoort dit thuis in Phantasialand? Naar mijn mening niet. Slapen kan ik in mijn bed namelijk ook.

Volgens mij is dit het volgende dat Phantasialand gaat aanpakken. Eenmaal het nieuwe gebied Rookburgh af is, hoop ik dat ze het gebouw met de twee attracties volledig platgooien en er iets nieuws zetten. Waarschijnlijk ook indoor, aangezien ze met buurtbewoners zitten. Het hele gebouw past al lang niet meer in de stijl van Fantasy, net zoals Race For Atlantis, de attractie die er stond voor men aan Rookburgh begon. Phantasialand geeft ook niet zo enorm veel om hun klassiekers, dus vernieuwen zie ik ze niet snel doen. Ik geef ze ook geen ongelijk, een pretpark is geen museum.

Als je uit Temple of the Night Hawk komt, kom je terug in het gezellige Fantasy. Hier staat nog een kinderattractie.

Over het outdoorgedeelte van Fantasy loopt ook nog de Würmling Express, een monorail.

We maakten even een ritje om te zien of we iets konden zien op de bouwplaats van F.L.Y., maar behalve die ene inversie zagen we niets. Alles is bewust zeer goed afgeschermd.

Achterin het gebied Fantasy ligt een groot meer met een wandelpad rond. Phantasialand kan er echter heel weinig mee doen, omdat ze vlakbij de buurtbewoners zitten. Toch zijn er enkele kleine attracties, zoals waterfietsen.

Er bevindt zich ook een doolhof voor de jongsten en ten slotte Wakobato, een attractie met de looks van een splash battle, maar dat is het niet echt.

Je kan namelijk niet op elkaar schieten. Hier en daar staan er wel doelen langs de kant. Als je die raakt, gaat er bijvoorbeeld een fonteintje aan, maar nat word je niet. Vandaag werkten de interactieve effecten zelfs helemaal niet.

Ik durf de reden niet met zekerheid zeggen, maar ik heb wel een vermoeden. Vroeger (en misschien nu nog) moest de attractie gesloten blijven op zon- en feestdagen, om de buurtbewoners rust te gunnen. Geen idee of dit er iets mee te maken heeft, maar het zou me niet geheel verwonderen. Je zou maar zulke mensen naast je park hebben wonen…

Waar in het grootste deel van het park alles heel dicht tegen elkaar gebouwd is, is het helemaal achterin het park andersom. Phantasialand kan met het pad rond het meer niet veel doen, maar het is zalig om even een rustige wandeling te maken. Het is er erg groen en er heerst een heerlijk rustige sfeer.

Langs deze kant van het park valt het ook ineens op hoe oud en lelijk het grote gebouw van Temple of the Night Hawk is, en hoe slecht het bij het thema van Fantasy past.

We komen terug aan in het drukkere deel van het park en daarmee zijn we heel het park rond. Ik heb alweer een topdag gehad in één van mijn favoriete parken, want ja, dat is Phantasialand. Mijn absolute favoriet blijft Europa-Park, die zich voornamelijk onderscheiden door hun service en klantvriendelijkheid. Dat mis ik vaak nog in Phantasialand. Verder speelt misschien ook de oppervlakte mee. Waar Europa-Park enorm groot is, is Phantasialand in oppervlakte best klein, al kan men daar natuurlijk zelf weinig aan doen. Overigens scoort Phantasialand wel zeer sterk op andere vlakken. Attractieaanbod, theming, horeca en operations, het zijn maar enkele zaken in de reeks van wat optimaal is in Phantasialand.

Hier en daar zitten er nog pijnpuntjes in het park, zoals bijvoorbeeld Temple of the Night Hawk en Hollywood tour. Als je echter de reeks van investeringen van de afgelopen jaren bekijkt, kan dat alleen maar goed komen. Minder goede attracties worden schaamteloos met de grond gelijk gemaakt en wat Phantasialand er in de plaats zet, is keer op keer ongelofelijk. Mij zie je ongetwijfeld terug in 2019, wanneer hopelijk de nieuwe achtbaan F.L.Y. open is. Phantasialand, tot snel!