06/07/2018 Rainbow MagicLand

28/09/2018 Uit Door Nathan

Regenboog MagieLand, wat een fantastische naam voor een pretpark. De eerste die nog eens een opmerking maakt over een zogezegd kinderachtige naam van een pretpark in Sevenum, verwijs ik met plezier door naar hier. Rainbow MagicLand is na Cinecittà World het tweede grote pretpark in Rome en is geopend in 2011. Daarmee zijn allebei de pretparken eigenlijk nog zeer jong.

Ook dit park was goed te bereiken vanuit het stadscentrum. Even op de trein en daarna nog heel kort op een shuttlebus. Het park ligt namelijk toch al een stukje buiten het centrum van Rome.

We kwamen net na openingstijd aan en het park zag er meteen heel erg rustig uit. Alle tickethokjes waren gesloten en we konden tickets kopen aan de infobalie.

De ingang van het park is iets minder mooi dan die van Cinecitta World, maar de main street mag er daarentegen zeker zijn. Het is een heel unieke stijl die je niet snel tegenkomt en ik moeilijk ergens mee kan vergelijken.

Behalve enkele klassieke zaken als een souvenirwinkel en toiletten bevindt zich ook de eerste attractie in deze main street. Demonia is een spookhuis dat alleen toegelaten is voor kinderen ouder dan 10 jaar. Ik was benieuwd of deze attractie het spookhuis van gisteren kon overtreffen.

Demonia kon mij zeker verrassen. Het spookhuis bevat helaas geen acteurs, maar is qua theming en schrikeffecten wel prachtig. Lastig om te zeggen of ik die van Cinecittà World of Rainbow MagicLand de beste vind. Ze zijn erg verschillend, maar beide erg goed op hun eigen manier.

Als je rechts afslaat, kom je meteen aan de topachtbaan van het park. Shock is de enige achtbaan van het park die over kop gaat en is gebouwd door Maurer.

De rit begint vrij gek. Voor je gelanceerd wordt ga je eerst door enkele bochten die volgens mij aanvankelijk bedoelt waren als darkridegedeelte. Door besparing heeft men dat moeten laten vallen.

De lancering is best krachtig en gaat meteen over in een grote airtimeheuvel. Daarna volgt de gekke non-inverting loop, waarbij je ook goede airtime hebt. Dit deel wordt gevolgd door een zeer intense bocht, waar ik elke rit sterretjes zag. Na de block brakes volgen nog enkele bochten en ten slotte de enige inversie van de baan.

De baan verloopt best soepel en biedt dankzij de heupbeugels veel vrijheid.

Daarnaast was mijn eerste ritje op Shock ook een persoonlijke mijlpaal. Het was namelijk mijn 200ste achtbaan. Ik ben best blij met de keuze, al was mijn 100ste credit – Olympia Looping – nog mooier. Ik jaag overigens wel vrij actief op de credits en zal ook nooit een kinderachtbaan laten liggen.

Naast Shock ligt Isola Volante, waarvan ik eerst dacht dat het iets was zoals Pagode in de Efteling. Het systeem komt overeen, maar dit lijkt meer de versie ‘van den Aldi’. Een stuk kleiner en vreemder, maar daarom niet slecht.

Er zijn overigens geen banken of stoelen in de attractie, waardoor je dus moet rechtstaan. Daarnaast draait hij ook niet rond, waardoor je heel de tijd hetzelfde uitzicht hebt. Het gevolg is dat iedereen eigenlijk gewoon wat rondloopt. Ten slotte is het ook opvallend dat de medewerker zelf mee de lucht in gaat om de attractie te bedienen.

Bovenaan word je getrakteerd op prachtige uitzichten over het park.

… en ook over de oogstrelende omgeving rondom het park.

Een beetje raar om deze attractie in de hoek van het park te zetten, waardoor je het park bovenaan slechts langs een kant ziet, maar overigens wel een tof ding.

Het park is erg mooi gethematiseerd en heeft echt een eigen themastijl. Ook aan deze kant kan ik moeilijk beschrijven wat het net is, maar ik vind het eigenlijk best mooi.

Hier stond ook een soort verkeerspark voor kinderen.

Een attractie met alles erop en eraan, tot zelfs een carwash.

Deze hoek van het park was ingericht naar de bekende kinderfiguurtjes van Winx Club. Het vloekt behoorlijk met de stijl van Rainbow MagicLand, maar men heeft het nog redelijk goed kunnen wegwerken. Naast een show bevindt zich er ook een indoor speeltuin.

En Winx Club heeft ook een eigen darkride. Qua transportsysteem doet hij mij een beetje denken aan Peter Pan’s Flight in Disneyland. Ik wilde vooraan in het bakje gaan zitten voor een video, maar dat bleek behoorlijk krap te zijn. De voorste bank is duidelijk bedoelt voor jonge kinderen.

De darkride zelf is best knap, maar heeft geen wauw-factor. Het is wat je ervan verwacht, samen met Winx Club door natuurlandschappen ‘vliegen’. Ergens deed het mij ook een beetje denken aan Droomvlucht, maar dan natuurlijk veel minder groot en knap.

Iets verder staat de tweede achtbaan van het park.

Bombo is een standaard Vekoma junior coaster, zoals ook in bijvoorbeeld Plopsaland De Panne en Slagharen staat. Hij had hier wel het nieuwe model treinen, zoals Kolmården die ook heeft.

Houdini was onze volgende attractie. Het is, net zoals in Bellewaerde, een madhouse die draait om de beroemde illusionist.

Grappig is dat de madhouse onder de grond ligt, en je met de hele groep eerst in een lift moet die je enkele meters naar beneden brengt.

De madhouse zelf is leuk aangekleed en doet wat elke andere madhouse doet. Van het verhaal begrepen we uiteraard weinig. Één ding is zeker, wat je denkt dat je ziet, is niet wat het leek. Dat is illusie.

Achteraf moet je natuurlijk opnieuw de lift in, die je terug naar boven brengt.

Stunt show Jump… volgens mij heeft het management eens een bezoekje gebracht aan Phantasialand. Vandaag is echter één van de laatste dagen dat de showarena gebruikt wordt. Daarna wordt het afgebroken en in 2019 zal hier een nieuwe attractie openen. Wat het exact wordt, is nog niet geweten. Het is leuk om te zien dat het park investeert, want een grote nieuwigheid is wel al eventjes geleden.

We gaan verder en komen aan in de grote kinderzone van het park.

Hier staan tal van attracties voor de kleinsten bij elkaar.

Er is daarnaast ook een zone waar kinderen zich kunnen uitleven met tal van wateractiviteiten.

Er staat de leukste rockin’ tug die ik ooit gezien heb.

En er reed ook een treintje rond.

Het interessantste hier was echter de kinderachtbaan Amerigo.

Het is een gewone big apple, zoals je die erg vaak tegenkomt. In Rome alleen al zijn er tal van deze exemplaren te vinden.

Met Pixi River lag er in deze zone ook een waterattractie voor kinderen, maar het zag er naar uit dat deze al een tijdje niet meer in werking was. Zelfs het pad rond de attractie was afgesloten.

Aan de andere kant staan nog enkele kinderattracties.

Voor kinderen is het hier een waar paradijs.

Al moet het wel gezegd dat de zone er vandaag vrij dood uitzag. Voornamelijk door het gebrek aan bezoekers.

Het gebied ziet er eigenlijk heel leuk uit, maar heeft dringend onderhoud nodig. Op sommige plekken valt het letterlijk uit elkaar.

Er bevindt zich ook nog een toren waaraan je jezelf moet optrekken.

En als laatste staat er nog een grote carrousel.

We staan ondertussen aan de andere kant van het meer, waar een groot kasteel staat. Volgens mij worden er shows in gehouden, al ben ik er zelf niet binnen geweest.

Aan deze kant heb je een mooi zicht op het meer, waar het park volledig rond gebouwd is.

Hoog tijd voor nog een beetje thrill. Dat was tenminste waar we op hoopten.

De vrijevaltoren Mystika biedt mooie uitzichten, maar de drop stelt werkelijk niets voor.

Misschien wel de zwakste droptoren die ik al gedaan heb.

Vlak naast de droptoren stond deze zogeheten ice street. Het leek dat het zeer goede verfrissing zou bieden, maar in werkelijkheid viel het een beetje tegen. Wel leuk dat men zoiets in het park heeft natuurlijk.

Cagliostro is onze volgende halte. Het is de spinning coaster van het park die gebouwd is door Maurer. De voorgevel ziet er veelbelovend uit, maar helaas stopt de theming daar. Binnenin is het namelijk gewoon een grote hal zonder ook maar iets van decoratie of effecten.

En de rit zelf… Bwa, die is ook niet om over naar huis te schrijven. Je gaat eerst een kleine lifthill van enkele meters op, waarna je voor één bocht naar buiten gaat. Daarna ga je van een drop die verrassend diep is. De attractie is namelijk gebouwd in een grote put. Er volgt een lange reeks bochtenwerk, maar veel pit zit er niet in en erg goed spinnen doet hij ook niet.

De rit eindigt met opnieuw een lifthill, die je terug naar het station brengt. Leuk om even mee te pikken, maar een hoogvlieger is het niet.

We komen aan bij de tweede grote darkride van het park. Huntik 5D heeft misschien wel de meest indrukwekkende voorgevel die ik ooit in een pretpark gezien heb.

De wachtrij ziet er overigens even goed uit.

Over de rit had ik weinig verwachtingen. Ik wist dat het een darkride was en de naam vermoedde dat het iets met 3D-brilletjes ging zijn. Dat vermoeden werd al snel bevestigd. We kregen een bril en mochten instappen in erg grote bakjes, waar we allemaal een geweer hadden.

Daarna reden we door een gebouw waar we het opnamen tegen verschillende monsters. Zowel op fysieke thematisering als op tal van schermen konden we schieten. De rit was afwisselend en erg mooi gethematiseerd. Het 3D-effect zat goed en hier en daar zat er een leuk schrikeffectje in. Bovendien rijden de karretjes niet gewoon, ze wisselen af van snelheid, staan stil voor sommige schermen en maken af en toe eens bruuske bewegingen.

Kortom, Huntik 5D heeft alles wat een steengoede darkride nodig heeft. Wauw, ik was onder de indruk. Dit is ongetwijfeld één van de beste darkrides die ik al heb mogen ervaren, en dat verwacht je niet in een park als Rainbow MagicLand. Het is ongetwijfeld één van de toppers van het park.

Aan de rand van het meer ligt ook de eerste waterattractie voor vandaag. Rainbow MagicLand heeft drie vrij grote waterattracties, die gek genoeg allemaal in deze hoek van het park liggen. De eerste is de splash battle Battaglia Navale.

We probeerden de attractie met plezier uit, maar vonden hem niet enorm bijzonder. Het was een leuke splash battle, maar ik heb er al betere gedaan.

En zo komen we bij de laatste achtbaan van het park. Olandese Volante is een mijntreinachtbaan van Vekoma, die hier in een iets ander thema zit.

Qua rit komt het ongeveer overeen met iets als Calamity Mine. Deze is echter een stuk ruwer. Dat is opvallend, want Olandese Volante is pas in 2011 geopend.

We konden de attractie verder ook beleven in virtual reality. Aangezien het gratis was en er niet echt een wachtrij was – zoals in heel het park – besloten we hem even te doen.

Een echt leuke ervaring vond ik deze virtual reality echter niet. Je komt terecht in een soort groot heelal vol met vliegende schepen. Je ziet nergens een baan of track voor je, dus hebt geen idee waar je naartoe gaat. Dat maakt de rit enorm pijnlijk. Bovendien was de kwaliteit ook niet al te best. Ik was heel blij toen we in de eindremmen kwamen. Eens en nooit meer. Dit is gemakkelijk de slechtste VR-coaster die ik ooit gedaan heb. Gooi dit maar snel in de vuilbak.

Eet- en drankautomaten zijn niet uitzonderlijk in de pretparkwereld. Het is echter wel de eerste keer dat ik dit tegenkom… een pizza-automaat! Oh God, dit moet verplicht worden in elk pretpark.

Er bleven nog twee grote attracties over, waarop we beiden een nat pak konden halen. Dat was best welkom, het was meer dan 30 graden. De eerst is Yucatan.

Yucatan is een spillwater die gebouwd is door Intamin. Het idee is simpel maar effectief. Lifthill, drop, nog een lifthill, nog een drop. Het is niet alleen leuk, je wordt ook enorm nat, wat zeer welkom is op dagen als vandaag.

Daarbij zit de attractie ook in een heel mooi thematisch kleedje. Zeker een toppertje binnen het park!

Le Rapide is de laatste attractie die het park te bieden heeft. Ook deze komt uit de stal van Intamin, wat bij rapid rivers meestal betekent dat ze goed nat zijn.

En daar is Le Rapide geen uitzondering op. Je kan er een heerlijk nat pak halen door tal van golven die in de boot stromen, maar ook door diverse watereffecten. Je bent nog maar net het station uit en wordt al belaagd door verschillende fonteinen die de hele boot voorzien van een douche.

Daarnaast is de attractie ook best mooi gethematiseerd. Alles tezamen zorgt ervoor dat ik moet zeggen dat dit één van mijn favoriete rapid rivers is. We deden dan ook met plezier enkele rerides, het was toch lekker warm.

En zo waren we rond in het park. Gek, want we waren hier nog maar enkele uren. Daaruit zou je kunnen afleiden dat het park niet dagvullend is, maar dat spreek ik graag tegen. Met vijf achtbanen, drie waterattracties, twee darkrides, een spookhuis en tal van kinderattracties is het aanbod best uitgebreid. Daarnaast spelen in het park ook verschillende shows die we niet gezien hebben. Het probleem was echter dat er gewoon niemand in het park was. Bij geen enkele attractie hebben we in de rij moeten staan, of heel uitzonderlijk enkele minuten. Ik zei het in mijn reportage van Cinecittà World ook al, maar de parken rond Rome lijken gewoon geen volk te trekken. Het is hoogseizoen, eigenlijk zou dit park vol moeten lopen. De reden dat er niemand komt is mij heel onduidelijk, want het is een mooi park met leuke attracties op een toplocatie. In andere steden is het een goudmijn, hier lijkt het gewoon niet te werken, wat een zeer spijtige zaak is.

Het is ook duidelijk dat het park financieel niet enorm goed draait. Het park is prachtig gethematiseerd en ik durf te wedden dat het in de beginjaren nog veel mooier was. Want hoe mooi het soms ook is, veel plaatsen verdienen dringend groot onderhoud. De laatste nieuwe attracties zijn ook alweer een hele tijd geleden. Toch ben ik blij om te zien dat men in 2019 weer durft te investeren in een nieuwe attractie.

Ik gun dit parkje veel meer dan wat het op dit moment krijgt, en dat is voornamelijk met de reden dat ik me hier echt goed vermaakt heb vandaag. Het is een leuk park met Shock, Huntik, Yucatan, Le Rapide en Demonia als echte toppers. Ook de rest van het attractieaanbod is zeker niet mis. Het onderhoud kan iets beter, maar het park ziet er wel prachtig uit. Als ik moet kiezen tussen Cinecittà World of Rainbow Magicland, is mijn keuze snel gemaakt en kom ik naar dit park. Sla het dus zeker niet over als je in Rome zou zijn. Regenboog MagieLand, hopelijk tot ooit!