05/07/2018 Cinecittà World

06/09/2018 Uit Door Nathan

Sinds enkele jaren is de Italiaanse hoofdstad een relatief groot pretpark rijker. Cinecittà World is geopend in 2014 en het volgende park dat we gingen bezoeken tijdens onze trip door Rome. Het park sprak ons voornamelijk aan vanwege de zeer impressionante thematisering en drie grote achtbanen. Het park is overigens goed te bereiken vanuit de stad. Elke ochtend en avond rijdt er een shuttlebus tussen het centraal station en de ingang van het park.

Die veelbelovende thematisering is alvast te merken aan de ingang van het park. Wauw, dit moet zowat de mooiste pretparkingang zijn die ik ooit ben tegengekomen.

Eenmaal we door deze ingang waren, kwamen we terecht in een gezellige main street.

Voor het park echt geopend werd, was er eerst een openingsshow. Erg leuk gedaan. Het wist mij wel te vermaken en duurde niet te lang. Het enige wat ik afschuwelijk vond was het geluid. In de volledige main street klinkt ongelofelijk luid Italiaans gezever van de show. Niet normaal, ik werd er compleet gek van.

De poorten gaan open en het weinige volk dat er voorlopig staat verspreid zich. Wij slaan linksaf, waar we terechtkomen in themagebied Roma. Best gek om dat themagebied in dit park te creëren.

We beginnen meteen met de eerste achtbaan. Aktium is een supersplash die gebouwd is door Mack Rides.

Het is een achtbaan/waterattractie die vergelijkbaar is met de Supersplash uit Plopsaland of de Atlantica uit Europa-Park. Hier geen liftschachten of draaischijven, maar wel twee drops.

De eerste gaat recht het water in en de tweede heeft een kleine airtimeheuvel.

Voor de rest vond ik dat er best wat gemiste kansen aan de attractie waren. Ten eerste is het de enige echte waterattractie in het park, wat al opvallend is in een warm land als Italië. Helemaal gek is het als je er ook nog eens totaal niet nat in wordt. Daarnaast heeft de attractie ook een best mooi station en enkele mooie gebouwen, maar is de constructie in het algemeen nogal kaal.

De grootste ergernis van de attractie zit hem echter in de operations. Hoewel er niet enorm veel volk voor ons stond, hebben we toch even gewacht. Ten eerste omdat er slechts twee boten op de baan liggen, en ten tweede omdat het personeel enorm traag werkt. Verwacht overigens ook niet teveel vriendelijkheid.

We waren nog maar nauwelijks in het park en we waren nu al in gevecht met de hitte. Het park heeft enorm veel grote pleinen en brede paden, waardoor er in het complete park nauwelijks schaduw te vinden is.

Ben Hur is de tweede en laatste attractie in dit gebied. Maak jezelf alvast klaar voor de meest vage attractie die ik ooit beleefd heb.

We gingen naar de medewerker die achter een kleine balie zat en kregen een tijdstip waarop we mochten terugkomen. Bij ons was dat over een kwartiertje. We gingen dus nog maar even op zoek naar iets om te drinken. Helaas geen succes, want er was werkelijk nergens iets te vinden. Het enige kraampje dat we in de buurt vonden, was gesloten.

We gingen opnieuw naar de ingang van Ben Hur, waar we vergezeld werden door nog enkele kleine groepjes mensen. De medewerker nam ons mee en na even te wandelen moesten we in een bus stappen. Best grappig, want het was exact dezelfde bus als die waar we deze ochtend op hebben gezeten om mee naar het park te komen vanuit Rome.

We zaten best wel lang op de bus en waren ondertussen ver buiten het park. Daar mochten we plots uitstappen. Zonder ook maar enig idee te hebben van wat er ging gebeuren volgden we de medewerker. De volledige groep werd in twee gesplitst, de ene helft mocht volgen en de andere helft – waar wij bij zaten – mocht nog even wachten, terwijl we uitkeken over een soort arena.

Daarna werd het alleen maar gekker. Plots verschenen er twee keren twee paarden met telkens een kleine koets achter. Daarin zaten telkens een medewerker en de mensen die zonet onze groep verlaten hadden. We kwamen niet meer bij van het lachen en beseften dat wij dadelijk exact hetzelfde gingen meemaken.

Daarna was het onze beurt. We werden met vier personen in een kleine koets gestoken en vertrokken voor een hilarische rit. De kar schokt behoorlijk, dus je moet je echt goed vasthouden. Aangezien je met twee groepen naast elkaar gaat, is het ook een soort van race. Onze paarden waren deze keer iets sneller.

Als volgt gingen we terug de bus op en werden we opnieuw in het park afgezet. Ik had niet verwacht dat ik dit nog in een pretpark zou meemaken. Wat een gekke ervaring. Ach ja, we hebben het toch maar eens gedaan in ons leven.

We verlaten themagebied Rome en komen langs deze lelijk molen. Met zijn felle kleuren past hij totaal niet bij de rest van de omgeving. Het is een brandweermolen zoals in bijvoorbeeld Plopsaland, alleen kan je hier je waterkanon verder draaien, waardoor je ook je medepassagiers en omstaanders kan nat maken.

Met zicht op de grote achtbaan van het park passeren we eerst nog een kleine racebaan voor kinderen.

Onze aandacht ging echter volledig naar Altair, het blauwe Intamin-monster in de hoek van het park. De achtbaan heeft maar liefst tien inversies, wat het op één na meeste in Europa (en zelfs ter wereld) is.

Na een stevige first drop ga je achtereenvolgens door een looping, een cobra roll en twee kurkentrekkers. Daarna volgen er vier snel achter elkaar volgende heartline rolls. Na een bochtje volgt de laatste inversie, dat nog een heartline roll is.

Het is een kopie van het oudere model Colossus in Thorpe Park in de UK. Van die achtbaan hoorde ik regelmatig dat hij vrij ruw zou zijn. Hier is van ruwheid echter geen sprake en dat is voornamelijk te danken aan enkele veranderingen die Intamin doorvoerde na Colossus. Zo zijn de overgangen in de track iets soepeler gemaakt en heeft deze achtbaan geen schouderbeugels, maar wel heupbeugels. Daarnaast wordt dit exemplaar ook naar boven getakeld met een kabel, niet met een kettinglift.

Bijgevolg vond ik dit eigenlijk een verrassend goede en intense achtbaan. Vooral die vierdubbele heartline roll is echt goed. Opvallend genoeg was de achtbaan helemaal niet zo populair. Men moest steeds een tijd wachten tot er voldoende mensen waren en dan nog geraakte de trein niet vol.

Al bij al een enorm leuke baan die ik diverse malen bereden heb. De theming ziet er bovendien ook erg goed uit.

Onder Altair ligt nog Missione Laser. We gingen even naar binnen om te kijken wat het was, maar toen het bleek dat we moesten bijbetalen, was ons interesse eigenlijk over. Ik kan er dus niet echt veel over vertellen.

We komen aan in de far west zone, die er best netjes uitziet.

Schijn bedriegt echter, want achter de leuk gedecoreerde gevel staat gewoon een kale kermisattractie. Komaan Cinecittà World, dit kon je toch echt beter aanpakken?

Naast de botsautootjes liggen er nog botsbootjes, die er overigens even lelijk bijliggen.

Je kon verder wel op sommige plaatsen binnen, die dan best tof gedecoreerd waren.

Aan de andere kant van de brede far west-straat ligt een attractie die we maar al te graag wilden uitproberen. Horror House was namelijk een best goed spookhuis. Er zaten behoorlijk wat acteurs in en de scares waren goed. Er werden telkens vrij kleine groepjes naar binnen gelaten en het spookhuis was ook erg lang. Zeker een aanrader als je van spookhuizen houdt.

Als laatste attractie in deze zone staat er nog een kleine rondrit. Verder bood deze zone ook nog een gekke VR-attractie, maar het zag er totaal niet boeiend uit, dus we besteedden er geen aandacht aan.

Alvorens we naar de laatste achtbaan van het park gaan, passeerden we eerst nog langs de plek waar Volarium gebouwd werd. De attractie is nieuw voor 2018 en wordt een flying theater, die duidelijk gebaseerd is op het exemplaar in Europa-Park. De attractie past op zich wel in dit park, maar voorlopig kan ik er dus nog niets over vertellen.

De laatste achtbaan van het park is Inferno, een indoor coaster die gebouwd werd door Intamin. Men deed een poging om de wachtrij goed aan te kleden, maar het zag er behoorlijk goedkoop uit.

Zo rustig was het dus in het park. Ook hier moest men behoorlijk wat moeite doen om een volle trein te laten vertrekken.

De rit is overigens wel erg goed. Het is een opeenvolging van vrij diepe drops en scherpe bochten, waardoor er een heerlijk snelheidsgevoel gecreëerd wordt. Hier en daar is ook wat leuke theming op te merken. Niets spectaculairs en ook vaak schermen, maar op zich beter dan niets. Er zit overigens een zeer leuk verrassingseffect in de baan. Sla even de volgende alinea over als je liever aangenaam verrast wordt.

Midden in de achtbaan zit namelijk een drop track. Je bent omsingeld door schermen waar rare monsters op te zien zijn en plots val je met de volledige trein vijf meter naar beneden. En die drop is verrassend goed. Daarna volgt er met behulp van banden een kleine lancering om door de laatste paar bochtjes te geraken.

Ik had het niet verwacht, maar dit is ongetwijfeld één van mijn favoriete indoor coasters. De rit is verrassend goed en we hebben ook hier dan tal van rerides op gedaan.

In dit deel van het park bevindt zich overigens nog een speeltuin en er zou ook een show zijn in hetzelfde thema als de achtbaan Inferno. We wandelen echter door en moeten verplicht langs een zeer smal pad midden tussen de bamboe. Er lijkt nauwelijks een einde aan te komen en op veel plaatsen moet je eerder door de planten dan erlangs. Gek dat zo een stuk de enige optie is om rond het park te geraken, want als je het volledige park wil zien moet je verplicht volledig links- of rechtsom, nergens is er een binnenweg of andere mogelijke route. Qua structuur is Cinnecità World een heel raar park.

De volgende attractie is hier vlakbij. Indiana Adventure – waarvan het logo mij geheel toevallig ergens anders aan doet denken – is een vrijevaltoren van Intamin.

Waar de theming op sommige plaatsen te wensen overlaat, doet het park het op andere plaatsen heel goed. Deze attractie is een voorbeeld van de tweede situatie. Dit moet met voorsprong het mooiste station zijn van een vrijevaltoren dat ik ooit gezien heb.

Je hebt de keuze uit twee verschillende ritervaringen. De eerste is zittend, de tweede staand. Leuk is dat de bakjes ook een beetje vooruit kantelen als je boven bent, waardoor je bij het vallen de diepte in kijkt.

Met zijn 54 meter hoogte is het niet de hoogste vrijevaltoren die ik al gedaan heb, maar zoals we van Intamin gewoon zijn is het wel best een krachtige.

Op dit grote plein bevonden zich voor de rest nog een show en ook een kinderattractie.

Daarnaast was er ook Aquila IV. Zonder een idee te hebben wat het was, schoven we aan. Een medewerker ontving ons en vertelde dat het een rondleiding door een duikboot was, maar dat het enkel in het Italiaans was. Geen probleem, we gingen even mee om foto’s te maken.

We moesten allemaal een helm en een haarnetje aandoen. Daarna werden we mee naar binnen genomen, waar we mochten rondkijken en uitleg kregen bij verschillende kamers in de duikboot.

Wij verstonden er natuurlijk niets van, maar het was wel leuk om eens gezien te hebben.

Men verstop hier zelfs hidden Mickeys!

Jurassic War is de laatste attractie in deze zone en is nieuw sinds dit jaar. De belachelijk grote wachtruimte is alvast best mooi gethematiseerd.

Er staan tal van gigantische dino’s. Dit thema lijkt een hit te zijn in de pretparkwereld. Heel erg veel parken hebben tegenwoordig dinosaurussen in huis.

Daarna volgen er enkele voorshows. We begrepen er niet veel van, maar het leek een klassiek “op zoek naar dino’s”-verhaal.

Daarna mochten we instappen in de simulator, die vormgegeven is als twee bussen. Het doet mij hard denken aan The Forbidden Caves in Bobbejaanland of The Lost Temple in Movie Park. Het tweede exemplaar vind ik een stuk beter dan het eerste, helaas was deze qua niveau eerder gelijk aan het eerste.

Nee, erg boeiend vond ik hem niet. Tof dat we hem eens gedaan hebben, maar meer ook niet.

We komen uit op een gigantisch plein dat midden in het park ligt. Hier waren tal van fonteinen te vinden, die heerlijke verfrissing boden bij het gebrek aan waterattracties.

Cinecittà World is volop bezig met uitbreiden – en laten we eerlijk zijn, dat is ook nodig. Niet alleen heeft het park een nieuwe simulator en is men bezig aan een flying theater, ook heeft men dit jaar Cinepiscina geopend. Een nieuwe zone in het park die bestaat uit een groot zwembad en enkele kinderattracties.

Het bijzondere aan het zwembad is echter dat een groot scherm achter staat waar films op afgespeeld worden. Een rare keuze om dit in een pretpark te zetten, maar als je een volledige film wil zien is het park misschien wel dagvullend. Verder wel heerlijk om onder de Italiaanse zon even een frisse duik te nemen. Anders dan in Zoomarine waren we ditmaal gelukkig wel voorbereid.

Verder stonden er nog enkele kinderattracties rond het zwembad.

Vliegende fietsen, een kleine vrijevaltoren, een draaimolen die in een 8-vorm ronddraait en zelfs een kleine jumper.

Allen zijn ze voorzien van een leuk thematisch sausje.

Best wel een toffe toevoeging aan het park. Het park mist namelijk best wat in zijn attractieaanbod.

En zo waren we alweer rond in het park. Tja, wat moet ik ervan zeggen… ik verliet het park met een heel dubbel gevoel. Allereerst is het park maar net dagvullend, en de voornaamste reden is dat de attracties gewoon lang duren. Complete attractie-ervaringen als Ben Hur duren makkelijk een uurtje en uit een simulator met enkele voorshows ben je ook niet snel. Neem daarbij een zwembad waar je ook even wat tijd opdoet en je komt wel rond. Toch is er qua attracties niet enorm veel te beleven. Het park heeft twee absolute topachtbanen, een leuke vrijevaltoren, een toffe waterattractie en een erg sterk spookhuis. Daar houdt het echter bijna mee op. Ook qua invullende kinder- of familieattracties is er niet enorm veel te beleven. Je merkt echter wel dat men aan de weg aan het timmeren is en er elk jaar hard wordt geïnvesteerd. Dat kunnen we alleen maar toejuichen.

Thematisch is het ook een zeer dubbel park. Op sommige plaatsen is het park prachtig. De ingang van het park, het station van Indiana Adventure of de vertrekbasis van Altair zijn echt mooi. Op andere plaatsen is het echter afschuwelijk lelijk afgewerkt. Verder stoorde ik me ook aan enorm brede paden en lege pleinen, waardoor er vaak nergens schaduw te bekennen was. De wandelroutes en de structuur van het park zijn vrij raar en nog erger is dat er nauwelijks eet- of drinkgelegenheden zijn.

Een laatste opvallende zaak dat me in dit park opviel is het gebrek aan bezoekers. Je kent het wel, Parijs en Parc Astérix, Londen en Thorpe Park of Gotenburg en Liseberg. Allemaal grote steden met een (of meerdere) zeer succesvol pretpark(en) die mede door hun ligging veel bezoekers trekken, zeker in het hoogseizoen. Ik had het met Rome en Cinecittà World hetzelfde verwacht, maar dat viel wat tegen. Op zich vind ik het helemaal niet erg om meteen te kunnen instappen in Altair, maar voor het park kan het onmogelijk een goede zaak zijn. Gebrek aan promotie is in elk geval niet het probleem, want in heel Rome zagen we tal van advertenties voor het park. Hoewel Cinecittà World niet volledig aan de eisen van een toppark voldoet, is het zeker leuk om een dagje langs te komen. Als ik nog eens in Rome ben, kom ik deze plek zeker opnieuw bezoeken, al is het maar om Altair en Inferno opnieuw te kunnen doen.